Znęcanie się nad końmi. § PARAGRAFY § za okrucieństwo !

16
Sty
2015
Autor: Elżbieta Liberda  /   Hodowla / Prawo   /   Brak komentarzy

ZNĘCANIE SIĘ NAD KOŃMI ! PARAGRAFY ZA OKRUCIEŃSTWO !

W ostatnim czasie na forach internetowych pojawia się wiele wpisów dotyczących nieodpowiedniego traktowania koni. Cześć z nich to zdecydowanie pochopne wyciąganie wniosków i chęć wywołania medialnego szumu. Są jednak takie które nie pozostawiają najmniejszych wątpliwości, że konie przeżywają koszmar…

Niestety, do kancelarii coraz częściej trafiają tego typu sprawy.

W dzisiejszym wpisie przybliżę Państwu jak jakie są konsekwencje tych niepochlebnych działań oraz jak interweniować .

Sprawy trafiające na wokandę podzielić można w zasadzie na takie które dotyczą świata sportu , rekreacji , warunków bytowania koni oraz te kiedy okrucieństwo związane jest z wykorzystywaniem zwierząt jako narzędzi do pracy.

Do kancelarii wielokrotnie wpływają zapytania,  jak uratować konie które pracują po 10 godzin dziennie na słońcu bez chwili odpoczynku…??

Czy właściciel ośrodka może być jakoś ukarany ?  Twierdzi przecież, że jest właścicielem koni i może robić z nimi co tylko chce !

Sprawy dotyczą również braku zapewnienia właściwych warunków stajennych, schronienia od słońca czy mrozu; zdarza się nawet, że i dostępu do wody.

To tylko niektóre ze znamion traktowania konia jako maszyny do zarabiania pieniędzy.

Ale na szczęście prawo stoi po stronie katowanego zwierzęcia!  Musimy tylko wiedzieć jak  je egzekwować !

Regulacje prawne:

Z punktu widzenia prawa cywilnego konia traktować należy jako rzecz. Jednakże nie można interpretować tego wprost. Traktowanie konia w kategorii rzeczy ma znaczenie przede wszystkim ze względu na rozstrzyganie kwestii własnościowych. Natomiast ustawa o ochronie zwierząt nakazuje traktować zwierzę jako istotę żyjącą, zdolną do odczuwania cierpienia, zaś człowiek winny jest mu poszanowanie, opiekę i ochronę. Podstawową ideą ustawy jest proklamowanie zasady, że zwierzę nie jest rzeczą.

Kolejnym aktem prawnym rangi międzynarodowej jest Światowa Deklaracja Praw Zwierzęcia której regulacje wyraźnie wskazują, iż zwierzę nie jest rzeczą.

 

Co jest zabronione ?

 

Odnosząc się do wskazanej na wstępie sytuacji wykorzystywania koni ponad ich siły, należy zacząć od tego jak zakwalifikować przedmiotowe zachowanie. W ustawie o ochronie zwierząt w art. 4 pkt 10 ustawodawca wskazuje co należy rozumieć przez przeciążanie zwierzęcia.

Przez „przeciążanie zwierząt” rozumie się zmuszanie do nadmiernego wysiłku energetycznego, nieodpowiadającego możliwościom kondycyjnym zwierzęcia ze względu na jego stan fizyczny i zdrowotny.

Powszechnie znana w środowisku koniarzy jest dramatyczna sytuacja koni ciągnących wozy trasą do Morskiego Oka.

Przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami w oczywisty sposób nieodpowiadającymi ich sile i kondycji lub zmuszanie takich zwierząt do zbyt szybkiego biegu ustawa o ochronie zwierząt definiuje wprost jako znęcanie się nad zwierzętami. ( art. 6 ust 2 pkt 5 uoz). Sprawcy tego zdarzenia winni ponieść odpowiedzialność za popełnienie przestępstwa.

Częste interwencje zdarzają się z uwagi na fatalne warunki w jakich chowane są konie. Ciemne i małe boksy, brak ciągłego dostępu do wody czy też niezapewnianie ruchu przez wiele tygodni, przerośnięte kopyta to niestety bardzo częsty widok w polskich gospodarstwach gdzie hodowane są konie służące jako narzędzie pracy bądź też przeznaczone do sprzedaży na rzeź.

Ustawa sankcjonuje w jakich warunkach muszą być chowane zwierzęta gospodarskie.

Art. 12 u.o.z. stanowi, że każdy kto to utrzymuje zwierzęta gospodarskie jest obowiązany do zapewnienia im opieki i właściwych warunków bytowania.

Warunki chowu lub hodowli zwierząt nie mogą powodować urazów i uszkodzeń ciała lub innych cierpień. Zatem brak realizacji dyspozycji ustawowej powodować będzie odpowiedzialność po stronie właściciela zwierzęcia.

Ustawodawca w art. 14. ustawy określa  sposób i warunki używania zwierząt do pracy. Nie mogą one stwarzać nieuzasadnionego zagrożenia dla ich życia i zdrowia ani zadawać im cierpienia.

Osoba wykorzystująca zwierzę do pracy ma obowiązek zapewnić im, w ciągu każdej doby, wypoczynek dla regeneracji sił.

Zabrania się w szczególności:

1)   przeciążania koni

2)   używania do pracy koni chorych lub niedożywionych;

3)   używania uprzęży, wędzideł, rzędów wierzchowych, juków, podków, pojazdów lub narzędzi mogących, ze względu na zły stan techniczny lub niewłaściwą konstrukcję, spowodować obrażenia ciała lub śmierć zwierzęcia;

4)   używania do popędzania zwierząt przedmiotów lub narzędzi, które mogą spowodować okaleczenie zwierzęcia;

5)   zmuszania do wyczerpującego kłusu lub galopu zwierząt ciągnących ładunek;

6)   używania do zrywki drewna koni poniżej piątego roku życia.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ

Konsekwencją naruszenia powyższych zakazów jest odpowiedzialność bądź to z tytułu popełnienia przestępstwa ( umyślne użycie konia chorego do pracy ) lub wykroczenia ( używanie uprzęży o złym stanie technicznym ). Należy jednak pamiętać, iż jeżeli każdy z tych zakazów nosi również cechy znęcania się nad zwierzętami wówczas czyn taki zawsze stanowić będzie przestępstwo.

A co w sporcie ?

W.Musseler w jednej ze swoich książek napisał

Jeździectwo jest pięknym sportem i może być uznane za sztukę na której wyżyny chciałbyś się wznieść. Dostąpić tego może jednak tylko ten kto z całym zrozumieniem wniknie w psychikę konia i kto nie siłą ale wyczuciem osiągnie z nim porozumienie

W. Musseler
” .

Słowa te doskonale oddają istotę jeździectwa. Niektórzy sportowcy lub raczej „pseudo” sportowcy, zapominają o tym, że koń to nie tylko maszyna do wygrywania, a partner który czuje, ma określone emocje, predyspozycje, czasem się czegoś wystraszy.

Najgorszym jest jednak kiedy najbardziej boi się dosiadającego go jeźdźca.

Wielu słyszało o stosowaniu w treningu brutalnych metod. Słyszy się o stosowaniu takich pomocy jak ostrogi i baty z prądem, barowanie metalowymi dragami itp.

Konie wielokrotnie pracują ponad siły, nie będąc do tego odpowiednio przygotowane, stawiane są im zbyt ciężkie zadania. Z reguły postępowanie takie doprowadza do kontuzji i w konsekwencji wyłączenia konia ze sportu. Ale zanim to nastąpi wierzchowce przeżywają koszmar. Sport kojarzony z pięknem i elegancją, uczciwą rywalizacja sportową staje się wówczas polem walki o przetrwanie.

Należy jednak z dużą ostrożnością podchodzić do dokonywania przedmiotowych ocen. Oceny te, szczególnie w przypadku użytkowania koni sportowych nie mogą być przesadzone.

Z istoty intensywnego treningu zwierzęcia może wynikać pewien poziom cierpienia, który będzie uznany za usprawiedliwiony. Daleko idące oceny wydaje się, że powinni formułować jedynie wykwalifikowani trenerzy i fachowcy z branży.

Co na to prawo?

 

Ustawa o ochronie zwierząt w swych regulacjach odnosi się do zagadnienia wykorzystywania koni w sporcie.

Wykorzystywane koni do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych musi odbywać się zgodnie z obowiązującym prawem. Rozdział 4 ustawy o.o.z . wskazuje na warunki występów, treningów i tresury oraz metody postępowania ze zwierzętami wykorzystywanymi do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych. Przede wszystkim nie mogą zagrażać ich życiu i zdrowiu ani powodować cierpienia.

Wyraźnie zabrania się stosowania wobec zwierząt farmakologicznych i mechanicznych metod i środków dopingujących.

Z regulacji prawnych wynika również obowiązek zapewnienia właściwego wypoczynku.

Zabrania się w szczególności wykorzystywania koni bezpośrednio po transporcie, bez regeneracji wypoczynkowo-ruchowej, co niestety często ma miejsce podczas rozgrywanych zawodów jeździeckich. Niejednokrotnie zauważyć możemy sytuacje kiedy to bezpośrednio po wyładowaniu konia z przyczepy przygotowuje się go do wyjazdu na parkur.

Konie uczestniczące w rywalizacji sportowej muszą mieć zapewnioną opiekę lekarsko-weterynaryjną.

Ustawodawca zakwalifikował jako znęcanie się nad zwierzętami między innymi : * zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności poprzez używanie do pracy albo w celach sportowych lub rozrywkowych zwierząt chorych, a także zbyt młodych lub starych oraz zmuszanie ich do czynności, których wykonywanie może spowodować ból; * bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach kończyn.

Osoba dopuszczająca się powyższych naruszeń odpowiadać może jak za przestępstwo !

OBOWIĄZEK HUMANITARNEGO TRAKTOWANIA

Okrucieństwa dopuszczają się niestety także Ci którzy w szerokiej opinii publicznej wizerunek swój budują jako fachowcy i miłośnicy zwierząt. Kilka lat temu, środowiskiem jeździeckim wstrząsnęła sytuacja, kiedy po zawodach jeździeckich próbowano wprowadzić konia do przyczepy bestialskimi metodami które w konsekwencji doprowadziły do oderwania języka u konia, którego to konia następnie pozostawiono bez opieki.

Nierzadko słyszy się o metodach zakręcania wody w poidłach w przypadku zbyt pobudliwych koni, podawaniu środków farmakologicznych celem zatajenia kontuzji konia itp.

Wszelkie tego typu zachowania noszą znamiona znęcania się nad zwierzętami, a nawet kwalifikowanego typu przestępstwa – tj. znęcania się nad zwierzętami ze szczególnym okrucieństwem.

Ustawa w swej treści nakazuje obowiązek humanitarnego traktowania zwierząt.

Ilekroć w ustawie jest mowa o: „humanitarnym traktowaniu zwierząt” – rozumie się przez to traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę.

Określono wprost co należy rozumieć pod pojęciami :

„okrutne metody w chowie lub hodowli zwierząt”
 – rozumie się przez to działania lub zaniechania człowieka prowadzące w sposób oczywisty do zmian patologicznych w organizmie zwierzęcia (somatycznych lub psychicznych), zwłaszcza w postaci skutków znoszenia dotkliwego bólu, przymuszania do określonego zachowania się (uległości) głodem, pragnieniem, działaniem prądu elektrycznego (z wyjątkiem używania pastuchów elektrycznych, treserów oraz urządzeń elektrycznych służących do przepędu zwierząt) bądź innymi zabiegami tego rodzaju, w szczególności karmienie i pojenie zwierząt przemocą;

„okrutne traktowanie”
 – rozumie się przez to wymienione w ustawie przypadki znęcania się nad zwierzętami oraz inne postępowanie właściciela bądź innej osoby, prowadzące do skutków porównywalnych ze skutkami znęcania się;

„rażące zaniedbanie” –
 rozumie się przez to drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie;

„szczególne okrucieństwo”
 – rozumie się przez to przedsiębranie przez sprawcę działań charakteryzujących się drastycznością form i metod, a zwłaszcza działanie w sposób wyszukany lub powolny, obliczony z premedytacją na zwiększenie rozmiaru cierpień i czasu ich trwania.

Wszelkie tego typu działania będą miały odpowiednie konsekwencje prawne i rodzą odpowiedzialność.

Najbardziej doniosłym w skutkach z punktu odpowiedzialności jest niewątpliwie zakwalifikowanie danego czynu jak znęcanie się nad zwierzętami.

ZNĘCANIE SIĘ NAD ZWIERZĘTAMI !

Ustawa wprost zabrania znęcania się nad zwierzętami.

Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności:

– umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia, niestanowiące dozwolonego prawem zabiegu lub doświadczenia na zwierzęciu, w tym znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie, a także wszelkie zabiegi mające na celu zmianę wyglądu zwierzęcia i wykonywane w celu innym niż ratowanie jego zdrowia lub życia, a w szczególności przycinanie psom uszu i ogonów (kopiowanie);

– znakowanie zwierząt przez wypalanie lub wymrażanie;

– używanie do pracy albo w celach sportowych lub rozrywkowych zwierząt chorych, a także zbyt młodych lub starych oraz zmuszanie ich do czynności, których wykonywanie może spowodować ból;

– bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach kończyn;

– przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami w oczywisty sposób nieodpowiadającymi ich sile i kondycji lub stanowi dróg lub zmuszanie takich zwierząt do zbyt szybkiego biegu;

– transport zwierząt, w tym zwierząt hodowlanych, rzeźnych i przewożonych na targowiska, przenoszenie lub przepędzanie zwierząt w sposób powodujący ich zbędne cierpienie i stres;

– używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć;

– dokonywanie na zwierzętach zabiegów i operacji chirurgicznych przez osoby nieposiadające wymaganych uprawnień bądź niezgodnie z zasadami sztuki lekarsko-weterynaryjnej, bez zachowania koniecznej ostrożności i oględności oraz w sposób sprawiający ból, któremu można było zapobiec;

– złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt;

– utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji;

– porzucanie zwierzęcia, przez właściciela bądź przez inną osobę, pod której opieką zwierzę pozostaje;

– stosowanie okrutnych metod w chowie lub hodowli zwierząt;

– obcowanie płciowe ze zwierzęciem (zoofilia);

– utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku.

Możliwość odebrania konia 

Zwierzę traktowane w sposób określony przez ustawodawcę jako znęcanie się nad zwierzętami może być odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.

Decyzja taka podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Przekazanie zwierzęcia następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane. W przypadku braku zgody, o której lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia koń może zostać nieodpłatnie przekazany innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę. Decyzja, o przekazaniu konia podlega natychmiastowemu wykonaniu. Od decyzji, o tej osobie której odebrano konia przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. Samorządowe kolegium odwoławcze rozpoznaje odwołanie w terminie 7 dni.

PRZYPADEK NIECIERPIĄCY ZWŁOKI

W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie konia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.

Niezbędną przesłanką do zastosowania tego przepisu jest ustalenie, że w wyniku znęcania się nad koniem nastąpiło zagrożenie jego życia. Wówczas, policjant / strażnik gminy zobowiązany jest natychmiast odebrać zwierzę !

W takim przypadku kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone.

 

CO ZA TO GROZI ? 

Każde naruszenie postanowień formułowanych w ustawie o ochronie zwierząt jest co najmniej wykroczeniem. Jeżeli zaś spełnia znamiona znęcania się nad zwierzętami jest przestępstwem!.

Ustawa o ochronie zwierząt zawiera regulacje dotyczące

  1. Odpowiedzialności za przestępstwa ( art.35)
  2. Odpowiedzialności za wykroczenie ( art. 37 )
  3. Wykonywania prawomocnego orzeczenia o przepadku zwierzęcia (art. 38)
  4. Procesowych uprawnień organizacji społecznych, których statutowym celem jest ochrona zwierząt.

Kto zabija, uśmierca zwierzę albo dokonuje uboju zwierzęcia podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Tej samej karze podlega ten, kto znęca się nad zwierzęciem.

Jeżeli sprawca czynu działa ze szczególnym okrucieństwem, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. O szczególnym okrucieństwie decyduje ocena intensywności cierpień zadawanych zwierzęciu które w odczuciu przeciętnego człowieka określane są jako szczególnie okrutne ( oślepienie, ciężkie okaleczenie zwierzęcia) .

W razie skazania za przestępstwo znęcania się nad zwierzęciem sąd obligatoryjnie orzeka przepadek zwierzęcia, jeżeli sprawca jest jego właścicielem. Zawsze zatem, koń będzie odebrany właścicielowi !

Sąd może orzec również tytułem środka karnego zakaz posiadania jakichkolwiek zwierząt od roku do lat 10.

W razie skazania za przestępstwo znęcania się nad zwierzętami sąd może orzec zakaz posiadania zwierząt, zaś w sytuacji skazania za przestępstwo znęcania się ze szczególnym okrucieństwem sąd zawsze orzeka zakaz posiadania zwierząt. Sprawca wówczas będzie musiał pozbyć się wszystkich posiadanych zwierząt.

W razie skazania za przestępstwo znęcania się nad zwierzętami sąd może orzec wobec sprawcy zakaz wykonywania określonego zawodu, prowadzenia określonej działalności lub wykonywania czynności wymagających zezwolenia które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie.

Tytułem przykładu można wskazać zakaz wykonywania zawodu trenera, jeźdźca , hodowcy.

Ponadto w razie skazania sprawcy sąd może orzec nawiązkę w wysokości od 500 zł do 100.000 zł na cel związany z ochroną zwierząt, wskazany przez sąd.

Odpowiedzialność za wykroczenia

Ustawa o ochronie zwierząt zawiera bardzo szeroki katalog wykroczeń ( art. 37 ).

Sankcje karne za wykroczenie ujęte są alternatywnie tj.

  1. Areszt od 5 – 30 dni
  2. Grzywna od 20 – 5000 PLN

Karę aresztu stosować można jedynie gdy czyn popełniono umyślnie.

Należy wskazać, że usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo jest również karalne.

Ponadto w razie ukarania za wykroczenie, można orzec przepadek narzędzi lub przedmiotów służących do popełnienia wykroczenia oraz przedmiotów z niego pochodzących, jak również można orzec przepadek zwierzęcia. W razie popełnienia wykroczenia, można orzec nawiązkę w wysokości do 1.000 zł na cel związany z ochroną zwierząt.

Gdzie zawiadamiać ?  

Obowiązki organów administracji publicznej.

Ustawa o ochronie zwierząt nakazuje organom administracji rządowej i samorządowej podejmowanie działań na rzecz ochrony zwierząt oraz obowiązek współdziałania z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi. Art. 3 ustawy mówi wprost, iż w celu realizacji przepisów ustawy Inspekcja Weterynaryjna oraz inne właściwe organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego współdziałają z samorządem lekarsko-weterynaryjnym oraz z innymi instytucjami i organizacjami społecznymi, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.

SĄD

Przestępstwo znęcania się nad zwierzętami jest przestępstwem ściganym z oskarżenia publicznego ( tzn. bez wniosku pokrzywdzonego ). Oznacza to, że Policja lub Prokurator ma obowiązek wszczęcia i prowadzenia postępowania przygotowawczego jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, a jeżeli wyniki postepowania przygotowawczego ( zebrane dowody) dadzą podstawę do wniesienia aktu oskarżenia Prokurator ma obowiązek wnieść i popierać akt oskarżenia przed Sądem.

W sprawach o wykroczenia sprawa przedstawia się nieco inaczej. Organ wyposażony w kompetencje oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia ma obowiązek reakcji na wykroczenie, jednak nie zawsze musi to być skierowanie wniosku o ściganie. Może ograniczyć się do zastosowania środków oddziaływania wychowawczego takich ka pouczenie, ostrzeżenie itp.

Jedynym organem upoważnionym do orzekania w sprawach o przestępstwa i wykroczenia jest Sąd.

Konie to zwierzęta wyjątkowo wrażliwe, odczuwające ból i cierpienie, nie zasługujące na przedmiotowe traktowanie. Obowiązkiem środowiska jeździeckiego i hodowlanego jest podejmowanie reakcji na wszelkie sygnały niehumanitarnego traktowania naszych przyjaciół. Życzę Państwu aby nie było takiej konieczności.

Radca prawny

Elżbieta Liberda

Niniejszy artykuł  może być wykorzystywany wyłącznie w celach informacyjnych. Z wyjątkiem sytuacji dopuszczalnych przez prawo lub uzyskania zgody autora, jakiekolwiek kopiowanie, powielanie, udostępnianie lub rozpowszechnianie całości lub fragmentów jest bezwzględnie zabronione. Niniejszy artykuł, ani żaden jego fragment nie może być przedmiotem obrotu bez uzyskania odpowiedniej licencji.Cała zawartość niniejszej witryny internetowej jest własnością Elżbiety Liberda i jest chroniona prawem autorskim.

Elżbieta Liberda

O autorze

Radca prawny, właściciel Kancelarii Prawo& Konie oraz Kancelarii Lex Perfecta. Radca prawny wpisany na listę radców prawnych w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Lublinie pod nr LB – 1568. Absolwentka Wydziału Prawa i Administracji UMCS w Lublinie, Międzynarodowych Podyplomowych Studiów Menadżerskich Postgraduate Management Studies University of Illinois (USA) i Politechnikę Lubelską oraz studiów podyplomowych prawo podatkowe. Jako jedna z niewielu osób w środowisku prawniczym specjalizuje się w sprawach z zakresu prawa jeździeckiego, prawa w hodowli koni , prawa weterynaryjnego oraz doradztwie prawnym dla świata sportu. Świadczy obsługę prawną dla wielu znanych zawodników, hodowców i ośrodków jeździeckich. Z sukcesami reprezentuje strony w postępowaniach Sądowych zarówno w Polsce jak i na arenie międzynarodowej. Doradza i negocjuje kontrakty, pomaga w procesach tworzenia ośrodków jeździeckich oraz w ich bieżącej obsłudze prawnej. Przygotowuje i weryfikuje dokumentacje przy transakcjach kupna i sprzedaży koni. Świadczy usługi dla lekarzy weterynarii, pośredników w sprzedaży koni, kowali, przewoźników, sklepów internetowych. Obsługuje Stowarzyszenia, Fundacje, Spółki. Doradza w wyborze optymalnych form prowadzenia działalności. Autorka wielu publikacji związanych z szeroko pojętym prawem sportowym i prawem cywilnym. Wykładowca i prelegent szkoleń i studiów podyplomowych. Prywatnie właścicielka trzech koni - andaluzyjskiego wałacha Don Joaquin na którym z powiedzeniem startuje w rywalizacji sportowej , hanowerskiego wałacha Caprio , oraz młodziutkiego ogiera Faruk rasy lusitano. Obecnie łączy dwie pasje - prawo i konie. Każdą wolną chwilę spędza w stajni trenując jeździectwo. Z końmi związana od ponad 20 lat. Jest czynną zawodniczką dyscypliny ujeżdżenie. Posiada uprawnienia instruktora jazdy konnej i sędziego. Obecnie zawodniczka konkursów ujeżdżenia na poziomie małej rundy. Jako junior sportowo realizowała się również w konkurencji skoków przez przeszkody. W związku z doskonałą znajomością problemów pojawiających się w branży jeździeckiej i hodowlanej jak i posiadaną specjalistyczną wiedzą prawniczą prowadzi praktykę w tym zakresie.

Brak komentarzy



20 − twelve =